http://www.ahistoria.pl/index.php/2010/01/6-cali-dobrych-obyczajow/ Historia, która was zaskoczy Sun, 05 Feb 2012 11:02:45 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.1.2 http://www.ahistoria.pl/index.php/2010/01/6-cali-dobrych-obyczajow/#comment-69 Józef Thu, 07 Jan 2010 11:18:47 +0000 http://www.ahistoria.pl/?p=178#comment-69 Królowa Wiktoria Przez dwa wieki każdy książę Walii otrzymywał sprowadzoną z Niemiec niemiecką pannę młodą, a wszyscy potomkowie rodziny królewskiej porozumiewali się za kulisami po niemiecku. Królową Wiktorię trzeba było pewnego razu poprosić, by podczas posiedzenia gabinetu nie rozmawiała z księciem małżonkiem po niemiecku, gdyż ministrowie nie byli w stanie zrozumieć konwersacji. - Jak wiele kobiet, które nie odznaczają się urodą, dobrą figurą ani wyrobionym gustem, Wiktoria przeważnie prezentowała się nie najlepiej - stwierdziła Maureen Waller. Nigdy nie wkładała czepka, który stał się niemal jej znakiem firmowym, ani sukni, których Albert nie akceptował. Była dość niedbała. Podczas wizyty w Belgii jej różowa halka wystawała spod rąbka muślinowej sukni. Jej brzydkie palce były tak obciążone klejnotami, że niekiedy lewo mogła w nich utrzymać sztućce. Królewskie archiwum Pałacu Kensington, w którym od połowy XVII wieku zgromadzono ponad 12 tysięcy ubrań należących do brytyjskich monarchów, wzbogaciło się o... bieliznę królowej Wiktorii (1819 - 1901). Pantalony i koszula są potężnych rozmiarów. Ich właścicielka w pasie miała 125 centymetrów, a w biuście - aż 160! Dziesięć lat od śmierci męża Wiktoria mierzyła w pasie 120 centymetrów – tylko o 25 centymetrów mniej, niż wynosił jej wzrost. Norman Davies, Europa między Wschodem a Zachodem, Kraków, s. 188; Maureen Waller, Królowe Anglii. Od Krwawej Marii do Elżbiety II, Warszawa 2007, s. 330-331, 388; interia.pl z 26 X 2009. Nie umiem przesłać Panu zdjęć bielizny królowej, ale znajdzie pan je na interiach. Królowa Wiktoria
Przez dwa wieki każdy książę Walii otrzymywał sprowadzoną z Niemiec niemiecką pannę młodą, a wszyscy potomkowie rodziny królewskiej porozumiewali się za kulisami po niemiecku. Królową Wiktorię trzeba było pewnego razu poprosić, by podczas posiedzenia gabinetu nie rozmawiała z księciem małżonkiem po niemiecku, gdyż ministrowie nie byli w stanie zrozumieć konwersacji.
– Jak wiele kobiet, które nie odznaczają się urodą, dobrą figurą ani wyrobionym gustem, Wiktoria przeważnie prezentowała się nie najlepiej – stwierdziła Maureen Waller. Nigdy nie wkładała czepka, który stał się niemal jej znakiem firmowym, ani sukni, których Albert nie akceptował. Była dość niedbała. Podczas wizyty w Belgii jej różowa halka wystawała spod rąbka muślinowej sukni. Jej brzydkie palce były tak obciążone klejnotami, że niekiedy lewo mogła w nich utrzymać sztućce.
Królewskie archiwum Pałacu Kensington, w którym od połowy XVII wieku zgromadzono ponad 12 tysięcy ubrań należących do brytyjskich monarchów, wzbogaciło się o… bieliznę królowej Wiktorii (1819 – 1901). Pantalony i koszula są potężnych rozmiarów. Ich właścicielka w pasie miała 125 centymetrów, a w biuście – aż 160! Dziesięć lat od śmierci męża Wiktoria mierzyła w pasie 120 centymetrów – tylko o 25 centymetrów mniej, niż wynosił jej wzrost.
Norman Davies, Europa między Wschodem a Zachodem, Kraków, s. 188; Maureen Waller, Królowe Anglii. Od Krwawej Marii do Elżbiety II, Warszawa 2007, s. 330-331, 388; interia.pl z 26 X 2009.
Nie umiem przesłać Panu zdjęć bielizny królowej, ale znajdzie pan je na interiach.

]]> http://www.ahistoria.pl/index.php/2010/01/6-cali-dobrych-obyczajow/#comment-64 Józef Thu, 07 Jan 2010 11:04:26 +0000 http://www.ahistoria.pl/?p=178#comment-64 Popyt na pijawki W jednym tylko roku 1827 Francja importowała trzydzieści trzy miliony pijawek, ponieważ w wyniku wypijania krwi pacjentom rezerwa krajowa została wyczerpana. Tiziano Terzani, Nic nie zdarza się przypadkiem, Warszawa 2008, s. 149. Popyt na pijawki
W jednym tylko roku 1827 Francja importowała trzydzieści trzy miliony pijawek, ponieważ w wyniku wypijania krwi pacjentom rezerwa krajowa została wyczerpana.
Tiziano Terzani, Nic nie zdarza się przypadkiem, Warszawa 2008, s. 149.

]]>